11 september 2017 40-jaar

40: a sentimental journey

Time flies, when you’re having fun…Nou dat klopt wel, je knippert met je ogen en je bent ‘ineens’ 40. Even wennen hoor, ik was altijd de kleinste, de jongste. En nu word ik vaker aangesproken met ‘u’ en ‘mevrouw’ dan me lief is. De tijden dat ik mij op m’n 20ste moest identificeren om een discotheek binnen te komen, zijn voorbij. Nu wordt er bij de supermarkt gezegd “jongens ga eens aan de kant en laat deze mevrouw er even langs”… De jongste ben ik zeker niet meer, maar de kleinste zal ik altijd blijven en als ik mijn moeder moet geloven word ik alleen maar kleiner :). 

Geluk

Ik mag echt van geluk spreken met mijn leven. Een gelukkige jeugd, lieve vrienden, het meest fantastische gezin van de hele wereld, eigen baas, geen financiële zorgen. Dit houd ik nog wel vol de komende 40 jaar. Maar is het puur geluk of heb ik daar zelf ook invloed op gehad? Het begint uiteraard dat de basis omstandigheden gelukkig goed voor mij waren. Ik had dus een veilig en kansrijk startpunt. En dit heb ik dan ook met beide handen aangegrepen en mezelf opgeklommen tot de persoon die ik nu ben.

“Vanuit de grond van mijn hart…pap, mam bedankt voor al jullie onvoorwaardelijke liefde en steun. Ik hou van jullie!’

Invloed

Gedurende je leven word je beïnvloed. Door mensen, situaties, verhalen, ervaringen, omgeving. Beetje bij beetje veranderd dit je. Vaak onbewust en indirect, maar ook direct en confronterend. Nu ik grijs word (ahhhhh!!!!!) besef ik me dat je dit echt nodig hebt om te groeien, om iedere keer weer een beetje meer te houden van jezelf. En dit laatste is een proces waar ik persoonlijk moeite mee heb: houden van jezelf. Het gaat me gelukkig steeds een beetje beter af en dit startte vanaf het moment dat ik me realiseerde dat alleen ik de sleutel heb van mijn geluk.

Turning points

Het heeft 40 jaar geduurd en 2 belangrijke ‘turning points’ in mijn leven. Waar ik als klein meisje altijd honderduit kletste, zong, danste, speelde, knutselde en lachend door het leven ging werd ik in de jaren erna geconfronteerd met de ‘harde wereld’. Jaloezie, achterdocht, roddel en afwijzing kwamen regelmatig om de hoek kijken op de plekken waarvan ik dacht dat ik volledig mezelf kon zijn. Dit heeft er flink ingehakt, waardoor ik rond mijn puberteit al niet meer bezig was met ‘mij’ maar vooral gericht op ‘de ander’. Want als de ander blij was, dan was ik ook blij. En zo dreef ik steeds verder af van kleine Mireille. Ik denk voor velen herkenbaar.

Het moeras

Ik heb afgelopen jaren veel signalen gekregen. Mijn intuïtie schreeuwde zo hard als zij kon en werkte samen met mijn lichaam en spraken een aantal keer af dat het zo niet langer kon en drukte de rode knop genaamd burn-out in. Ik luisterde even en ging weer door. Tot 2 cruciale momenten in mijn leven mij dit keer ECHT wakker schudde. De eerste was mijn depressie, waardoor ik echt rock bottom raakte. Ook dit duurde even want dit hield ik verborgen voor mijzelf en voor anderen. Eigenlijk tot op de dag van vandaag zie je mij vooral lachend rondlopen door het leven…een van mijn favoriete ‘maskers’. Het klimmen uit het moeras was (en is soms nog steeds) heftig. Belast met hysterische hormonen en waarschijnlijk een ‘eigenwijs gen’ blijft het oppassen om niet terug te glijden.

Mijn superheld

Vanaf dit jaar ben ik goed op koers en de wereld lacht mij weer toe. Tot geheel onverwachts en totaal niet op voorbereid de aller aller donkerste wolken die ik ooit gezien had zich boven mijn hoofd verzamelden. Mijn lieve neefje…ziek? Die K-ziekte? Dat kan niet? En nu? Waanzin? Alle emoties die een mens in zich kan hebben, laten tegelijk van zich horen en creëren een enorme drukte in je hoofd en je lichaam. Heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop! Totdat het stil wordt….oorverdovend stil en verdriet en angst de overhand nemen. Dit kan toch niet? Komt het goed? Ik glij weg…het moeras….

En dan kijkend naar dit meest geweldige mannetje! De liefde, kracht en blijheid in zijn ogen. Dit is hoe het leven hoort te zijn. Hij is mijn superheld! Hij heeft mij geleerd dat het leven doet wat hij wilt, maar dat jij – alleen jijzelf – bepaalt hoe je het leeft.

“Woorden te kort, maar gevoel te over. Lieve lieve lieve superheld samen met mijn super positieve knappe nichtje, mijn lieve swagri en de allerbeste liefste zus die je maar kan wensen. Zoals jullie zeggen: Me lobi joe!”

LEEF

Leef, alsof het je laatste dag is… Dat is wat mijn leven de komende jaren kenmerkt. Het zal een bumpy ride blijven, want dat is wie ik ben. Zoek je iemand die oppervlakkig, stabiel en altijd positief is…loop mij dan alsjeblieft voorbij, maar ben je op zoek naar iemand die haar emoties laat spreken (soms ietsje te snel en impulsief), graag de diepte en de randjes op zoekt en op haar manier geniet van de kleine dingen in het leven….wees welkom ik deel graag mijn leven met jou.

Dankbaar voor mijn 40 jaar tot nu toe. Nieuwsgierig en enthousiast stap ik mijn volgende jaren in. Hopen dat het mij gegund is nog heel lang in gezondheid te mogen leven met de allermooiste en liefste mensen in mijn leven.

“Erwin, Lucas en Julian. Jullie zijn de liefdes van mijn leven. Zonder jullie ben ik niet compleet! Love you…to the moon and back”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *