17 april 2017 kijk-eens-in-de-poppetjes-van-mijn-ogen

Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen…

Vandaag zat ik volledig in het hier en nu. Mijn wereld klein gemaakt, telefoon uit, naar buiten en “bewonderen”. Kijkend naar al het moois om mij heen, was ik mij ineens bewust van het neerzetten van mijn voetstappen. “Bijzonder” is wat ik me bedacht. Het lijkt zo gewoon, maar hoe ongelooflijk bijzonder is het, dat mijn hoofd mijn voeten aanstuurt om te lopen. En even zo mooi…hoe bijzonder is het, dat ik mij bewust ben van deze bijzonderheid! Alles zit verscholen achter de poppetjes van mijn ogen…. Het oh zo mooie complexe brein ūüėČ

Rebel? Het blijft een compliment…¬†

Vervolgens gaan alle ratels af… Hoeveel voetstappen staan er op deze stoeptegel? Sta ik nu op¬†de voetafdruk van een ander? En als ik een keuze had, zette ik dan mijn voet op die van de ander of maakte ik mijn eigen afdruk? Bij √©√©n trigger volgt een uitbarsting aan ‘pop-ups’; zo werkt mijn brein nu eenmaal. Mijn hoofd besluit: als ik een keuze had, dan had ik mijn voet niet op de afdruk van die ander gezet. Maar waarom niet? Waarom kan ik niet gewoon volgen? En waarom roept “volgen” zoveel weerstand op. Ik wil niet expres een Rebel zijn. Tenminste, dit is de benaming voor iemand die niet volgt. Net als Na√Įef vind ik Rebel een compliment. Ik hou van alles dat anders en uniek is en zie graag een binnenkant. Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen…die vertellen zo veel meer dan mijn mond kan uitspreken ūüėČ

Niets is vanzelfsprekend 

Ik kijk maar al te graag in andermans ogen. Recht en diep! Ik ben niet bang om te zien wat er aan de binnenkant van die ander zit. Ik ben juist heel nieuwsgierig naar de kwetsbaarheid of sociale zwakte die achter dat dunne laagje van (vaak) macht en succes verscholen zit. Wat maakt iemand meer of minder dan een ander?
Ik begrijp dat gewoon niet (na√Įef?). Waarom maken wij het onszelf zo moeilijk? Niets is vanzelfsprekend en toch¬†zijn maar zo weinig mensen zich hier bewust van. Echt bewust! Mijn bijna 15-jarige dochter heeft mij wakker geschud. Op 11-jarige leeftijd heeft zij een hersenbloeding doorgemaakt. Ze glipte bijna door mijn vingers. Bijna!! Gelukkig kan ik nog heel vaak in de poppetjes van haar ogen kijken om te lezen wat haar brein zegt zonder dat haar mond daarbij open gaat. Want als haar pubermondje open gaat¬†wordt niet altijd benoemd wat zij van binnen voelt (en dus bedoelt).

Zullen we eens wat vaker in de poppetjes van andermans ogen kijken?? En daarbij oprecht vragen hoe het met iemand gaat? Kunnen begrijpen waarom iemand is, zoals hij/zij op dat moment is en deze kwetsbaarheid omarmen? Zonder oordeel je vertrouwen aan die ander geven. Je hier bewust van worden maakt ook dat je het verschil in betekenis¬†tussen “Worth & Value” leert kennen. Dat van¬†die ander maar ook van jezelf. Hoe waanzinnig MOOI¬†is dat?? Puurheid is iets om te bewonderen. Lees nu deze laatste alinea nog eens?? En dan… Capture it & Bottle it up#Think Again ūüėČ

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *