19 februari 2018

Op een schaal van 1 tot 10? Doe mij maar gewoon 1 miljoen!!

“Niet alles wat bestaat valt wetenschappelijk te meten en rationeel te verklaren. En woorden kunnen ervoor zorgen dat we gaan geloven in een realiteit die nog niet is bereikt, maar slechts beschreven. Het is de overschatting van verstand tegenover beleving”. Susan Smit schreef in haar boekje ‘Sterrenstof‘ een aantal rake zinnen. Ik liet ze op me inwerken en kwam tot de conclusie: Verstand beperkt mijn beleving. Op een schaal van 1 tot 10? Doe mij maar gewoon 1 miljoen!! 😉

Iets dat niet volstaat in gevoel wordt als beperking ervaren

Waarom? Nou, waarom niet? Waarom mag ik niet gewoon 1 miljoen keer overtuigd zijn van wat ik voel? Mijn beleving. Niet van een ander. Nee, gewoon van mij. Ik schaad er niemand mee. Stel, ik moet een antwoord geven op de vraag: “Hoeveel pijn heb je?” of “Hoe schat jij jouw kans in?” of “Hoe gelukkig voel jij je vandaag?” En de opgelegde keuze bestaat uit de schaal 1 – 10. Dan kan ik niet verder dan 10.  Maar ik voel mij eigenlijk vandaag zo waanzinnig happy en overtuigd. Die 10 volstaat niet. Het beperkt mij. Het is veel meer dan dat. Gewoon eigenlijk 1 miljoen, alleen kan ik dat nou net niet kwijt binnen de gestelde vakjes.

Voor ware bewustwording zijn woorden en cijfers geen eindpunt

Het is iets waar ik mij in deze maatschappij enorm aan erger. Opgelegde grenzen, hokjes, voorgekauwde keuzes. Zelf bepalen, ho maar! Ik krijg er spontaan pukkels van. Okay, ik begrijp de formule 1 – 10 (rekenkundig gemakkelijk) maar door deze in te vullen doe ik mijzelf tekort. Er wordt door de vraagstelling een beroep gedaan op MIJN gevoel (variabel) en omgezet in cijfers; vastgelegd in woorden (interpretatie van de ander door gebruik van de constante graadmeter 1 – 10). Maar voor ware bewustwording zijn woorden en cijfers geen eindpunt. En ineens begreep ik waarom ik het soms zo lastig vind om mijn gevoel te omschrijven. Woorden en cijfers staan niet in verhouding met het gevoel. Het is verstand dat vindt dat gevoelens rationeel verklaart moeten worden.

Vertrouwen op je intuïtieve kracht

Maar waarom zou ik hier naar luisteren als ik intuïtief veel meer in balans ben om goede keuzes te maken? Jonge kinderen doen alles op intuïtieve kracht, totdat ze merken dat ze hun gedag moeten verantwoorden. Ze moeten naar anderen verklaren waarom ze doen wat ze doen. En hier verliezen we ons eigen ‘IK’. Intuïtie omgekocht door Ratio. Stel je voor dat het antwoord wat je geeft niet voldoet aan de verwachting van die ander? Dan ontstaat er een conflict en wij ‘mensen’ zijn kampioen in het ontwijken van conflicten. Scary is dat! We kiezen er liever voor om ons gevoel onder het tapijt te vegen en zolang we maar hard genoeg ons best doen en het tapijt niet optillen gaat dat goed. Wat je niet ziet, is er niet, toch?

Nee zeggen tegen een ander is soms Ja zeggen tegen jezelf

Onze maatschappij wil graag alles feitelijk verklaard hebben maar ‘nee’ zeggen tegen een ander is soms ‘ja’ tegen jezelf. Wacht niet tot je lijf gaat schreeuwen: “Ruim die rotzooi onder dat tapijtkleedje eens op. Het is weer tijd om jezelf onder het vergrootglas te leggen”. Stel jezelf vaker de vraag: Is dit wie ik echt wil zijn? Voldoe aan wat goed voelt voor jou en hou eens op met ‘sociaal wenselijk’ en ‘voor de vorm’ als dat outfit jou helemaal niet past. Zet je denkbeeldige kroontje recht en hopla… Gaan we voor de schaal 1 tot 10? Of gaan we gewoon voor 1 miljoen?

Quote van onzekere Knorretje:
“Actually, I haven’t entirely decited exactly who I wanna be precisely “

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *