27 mei 2017 breathe-again

Someday I’ll breathe again

Volledig buiten adem in totale stilstand….zo heb ik mij gevoeld. Als ik erover nadenk snak ik weer naar adem. Angst is overheersend en verstikkend. Naast het ziekenhuisbed van mijn doodzieke kind…angst overheerste. In mijn eigen ziekenhuisbed….angst overheerste. Stress door agressie is killing en angst overheerste. Strategisch denken, altijd een aantal stappen vooruit, inspelen op mogelijke scenario’s en werken aan opbouw van dossiers. Het jaar 2013… Bijna niemand wist in welke spagaat ik zat omdat mijn privéleven bestond uit angst voor agressie. Someday I’ll breathe again….

Faith

Op eieren liep ik. Jaren lang. Iedere route die ik nam werd geblokkeerd door een obsessieve jaloerse ex-echtgenoot die mijn adem wegnam. Verstikkend. Op de dag dat ik eindelijk de kracht had om de knoop door te hakken en los te breken uit zijn psychologische intimidaties ging het volledig mis. Het moment waarop ik mijn kinderen bij elkaar liet komen, om hen te vertellen dat mama en papa uit elkaar gingen, ontwikkelde mijn 11-jarige haar hersenbloeding. Zij reageerde introvert op het bericht (anders dan de anderen die in huilen uitbarstte). De rollercoaster, een aantal maanden daarvoor al ingezet bij de aangiftes tegen hem (door anderen), kwam nog meer op snelheid. Nu uitstappen lukte niet. Rust en veiligheid waarborgen om mijn meisje in leven te houden was mijn doel. En ondertussen liep ik op eieren. Overal, iedere route…met als gevolg dat ik zelf ook in het ziekenhuis belandde.

Zuurstof

Een half jaar lang is mijn meisje een tikkende tijdbom geweest. Zes weken na haar operatie en ‘risico vrij’ was verklaard, zelf inmiddels iets aangesterkt, heb ik de draad opgepakt en de scheiding doorgezet. Nu, vier jaar later, zal in Juni rechtszitting nummer 6 plaatsvinden; de nasleep van een enorme complexiteit. Terugkijkend zal ik nóóit meer op de vlucht slaan, nóóit meer mijn adem laten wegnemen en nóóit meer mijzelf op de 2e plaats zetten. Ook niet als ik dit zou moeten bekopen met agressie en angst. Ik sta weer in mijn kracht. Waardoor? Doordat ik iedere dag een paar keer diep inadem. Bewust. Ik voel mijn voeten stevig op de grond staan. Vrijheid. Het enige wat ik nodig heb is adem. Lucht. Zuurstof. Meer niet. Ik leef…en mijn kinderen ook! Het zit ‘m in de kleine dingen, die zijn goud waard zijn. En de rest creëer je zelf door te zijn wie je bent. Klikt het niet, dan geen match. Helemaal niet erg…het is wat het is. Maar klikt het wel, dan gebeuren er mooie dingen. Toeval? Daar geloof ik niet in…

Dromen als ‘houvast’

Soms loopt het leven anders dan gepland. Als ik stukken uit mijn leven mocht wegknippen dan was ik gretig in beweging met mijn schaar. Desondanks ben ik nooit gestopt met dromen. Mijn droom om ooit een eigen bedrijfje te hebben groeit met de dag en krijgt steeds meer vorm. Wel heb ik moeten leren om prioriteiten te stellen en weet dus, dat naast het opzetten van een “eigen dingetje”, hard werken ook belangrijk is om de maandelijkse lasten te betalen. Het boek Prioriteiten van Stephan R. Covey helpt bij het zoeken naar balans. Het geeft handvatten bij het maken van lastige keuzes, waarbij gevoel en verstand haaks op elkaar staan terwijl deze twee in harmonie moeten zijn (met dank voor het lenen, lieve tipgever).

What you see is what you get

Ik geloof in vasthouden aan je eigen morele kompas, je eigen normen en waarden en hierop vertrouwen. Na de eerste week in mijn nieuwe functie kreeg ik een niet te overtreffen compliment wat reflecteerde aan mijn keuzes. Voorafgaand aan mijn sollicitatie gesprek stond ik voor de spiegel en nam mij voor geen dikke laag make up op te doen. Die uren in de badkamer zouden een 32-urige werkweek al snel in de weg kunnen gaan zitten (mind you 24/7 single mom). Daarbij wilde ik vooral aangenomen worden op wie ik ben & what you see is what you get. Achteraf bleek dat deze keuze mij de functie heeft opgeleverd waar ik niet op gesolliciteerd heb. Een trofee!!!!

Vertrouwen als basis

Ik ben aangenomen op basis van “vertrouwen uitstralen”. Twee jaar lang zijn er HR sollicitanten afgewezen omdat zij niet over deze eigenschap beschikten. “Te arrogant” is hoe de directeur het noemde. In mijn beleving hoeft zelfverzekerdheid niet samen te gaan met arrogantie. “Mijn wet is wil” heeft niets te maken met zelfingenomen gedrag maar eerder met “weten wie je bent en wat je kan” zonder dit van de daken te schreeuwen. Ik geloof in zelfverzekerde bescheidenheid, wederzijds respect en wederzijds vertrouwen. Als de ander dit weet te herkennen in een oppervlakkig gesprek, zegt dit ook iets over die persoon; het mooie van synergie 😉

Dat ik geen kennis van contracten en HR-zaken heb, deed er niet toe. Ik mag leren in de praktijk van een persoon die “vertrouwen” hoog op haar lijstje heeft staan. Zij heeft goed gezien dat “vertrouwen” behoort tot één van mijn keywords. Zonder vertrouwen geen fundament. En alles wat ik van haar leer zal ik kunnen gebruiken om tot bloei te komen in de toekomst. Altijd blijven geloven in je dromen#Faith#Just keep living until you feel alive again….

Wil je op de hoogte blijven van mijn nieuwe blogs? Joyn's Nieuwsbrief

Getagd op:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *