5 februari 2018 dansen

Je hoeft toch niet gevraagd te worden om te dansen?

Voordat ik beter wist, wist ik dat ik deed waar ik me lekker bij voelde. Voordat ik beter wist, voelde ik me gewoon lekker bij wat ik deed. Waarom doe ik dan niet ALTIJD alsof ik het niet beter weet? Waarom soms toch wachten op ‘toestemming’? Je hoeft toch niet gevraagd te worden om te dansen? 

Jullie kennen mij niet, dus wie zijn jullie om zo te oordelen?

“Hallo! Uhm ik ben nu niet aanwezig bij de afspraak omdat ik niet naar school ga waardoor mijn slaapritme weer is verstoord. Ik vind wat jullie doen eigenlijk echt niet kunnen. Jullie zouden mij kansen geven en we hebben 1 gesprek gehad. Ja, het ging niet goed maar wel steeds beter en alsnog besloten jullie om mij van school weg te sturen. Heel jammer. En ja, ik ben vaak te laat gekomen of helemaal niet en soms vergat ik mijn gymspullen maar wat boeit dat? Jammer dat zelfs mensen die zo hoog staan geen idee hebben van wat ze doen. Jullie denken dat ik een meisje ben die niks kan toch? Een meisje die vaak te laat komt, haar gymspullen vergeet of gewoon helemaal niet naar school gaat? Als smoesje gebruikt “ik ben moe”, maar eigenlijk geen zin heeft, toch?

Nou nee. Jullie kennen mij niet dus wie zijn jullie om zo te oordelen? En dan als oplossing zeggen: ga dan vroeg naar bed of slaap meer. Maar jullie begrijpen het niet. Slapen helpt niet, oke! Slapen maakt het alleen maar erger. Ik kan nog lang door schrijven over wat ik allemaal vind maar ik ben eerlijk met u. Heb zelf ook fouten gemaakt. Heb niet alleen jullie en mijn moeder teleurgesteld maar ook mezelf. En even voor de duidelijkheid: als jullie me weg of naar de mytylschool sturen, hebben jullie echttt pech, want ik ga dat niet doen. Goeiedag veder.”

Wankelen door een ongevraagd volle rugzak

De schrijfster van de hierboven geciteerde tekst is mijn vijftien jarige dochter. De tekst is gericht aan de leerplichtambtenaar en het samenwerkingsverband nadat zij voor de zoveelste keer moest verschijnen omdat het systeem haar recht op onderwijs ontnam. Afgewezen. Een dametje met een ongevraagd volle rugzak, welke haar liet wankelen. Op elf jarige leeftijd een hersenbloeding doorgemaakt met blijvend letsel (voor het oog van de ander niet zichtbaar), gescheiden ouders en wars van alle hulpverleners die ‘beloven’ maar niet ‘nakomen’.

Vertrouwen in anderen is nul; zij vertrouwt op zich zelf. Een dametje met uitgesproken mening. Ze buigt niet voor dwang of sociaal wenselijk gedrag. Mijn (privé)mailbox zit vol met drie jaar werkmails vanuit werkend hulpverleningsland; als moeder ter verantwoording geroepen omdat deze leerplichtige alle wetten en regels aan haar laars lapte. En geef haar eens ongelijk? Wie plant er nou een afspraak om 9 uur in de ochtend als vroeg opstaan de oorzaak is van haar uitval op school (verstoord slaapritme).

Passend Onderwijs? Voor wie dan?

Haar chronische Posttraumatische stress-stoornis zorgde er soms voor dat leren even niet lukte. Daarbij heeft zij bij dwang en ‘moeten’ meer lichamelijke klachten van haar niet-aangeboren hersenletsel. Haar hersenen geven het signaal af dat ze wakker is, haar lijf heeft even nodig om dit te begrijpen. Het ‘hophop-wakker worden-spring uit je bed-gevoel’ lukt niet meer zo goed. Onbegrip van anderen hierover zette zich om in onmacht welke zich weer uitte in afzet-gedrag (mind you: puberrrr). Leerkrachten zagen een buitenkant en de empathie om een arm om haar heen te slaan ontbrak bij velen. Dit begrijp ik wel.

Er is in het huidige systeem geen ruimte voor ‘lastige’ kinderen binnen een groep van 30 pubers waar de hoeveelheid lesstof binnen een bepaalde periode overgedragen moet worden. Daarbij gaat het in onze huidige maatschappij alleen maar over cijfers van kwaliteit. Uitval van leerlingen die buiten de lijnen dansen past daar niet binnen. Maar hoe zit het dan met Passend Onderwijs? Leuke term, echter heeft het met méér te maken dan alleen de implementatie van ‘tekst’, toch?

De officiele thuiszitter

Een ‘officiële thuiszitter’, zo wordt je genoemd als school geen passend onderwijs kan bieden (ook al is dit een wettelijke verplichting sinds 2014). Kinderen hebben dan niet meer een naam, DNA en gevoel. Ze zijn een nummer tussen de vele ‘thuiszitters’. Begrip hiervoor is er alleen als dossiervorming dit aantoont. Mijn dochter wilde twee jaar geleden niet praten. Het hielp haar niet; ze was er niet aan toe. Iedere druk vanuit het ‘moeten’ werkte averechts en uitte zich in verzet. Ze wilde gehoord worden in haar doelen, niet in de bagger uit het verleden. Ik hoorde haar schreeuw om met rust gelaten te worden en haalde haar uit de zorg.

Ondanks het feit dat de diagnose chronische PTSS was gesteld werd deze, door mijn genomen beslissing, volledig ingetrokken. Moeder werkte niet mee aan de hulpverlening en handelde niet in het belang van haar kind (gelukkig beschik ik over de mentaliteit…Zet een appel op mijn hoofd!). En dus zat ze thuis. Bijna 2 jaar. Met opgelegde tussenoplossingen welke mislukten omdat het niet was waar zij zelf in geloofde. En ondertussen bleef ik geloven in haar eigen geloof 😉

Uitzondering op de Regel

Mijn aversie tegen wetten en regels is er de afgelopen jaren niet beter op geworden. Ze zijn er voor je als je in de pas loopt en netjes binnen de opgestelde lijnen blijft. Ze zijn er voor je als je ze eigenlijk niet nodig hebt. Stap je er net buiten dan wordt het spannend. En juist dan zouden wij ons ‘niet-beter-weten-knopje’ vaker op actief moeten zetten. ‘Uitzondering op de regel’ wordt alleen toegepast wanneer je niet luistert en hard schreeuwt (een dikke Whoop Whoop voor mijn 15-jarige).

Wist je trouwens dat er in de categorie ‘officiële thuiszitters’ een schrikbarende groei is ontstaan onder kinderen die niet in staat zijn tot leren door een lichamelijke of psychische beperking? Hieronder vallen ook de kinderen met autisme en hoogbegaafdheid. Onze toekomstige Einsteins 😉 Kijk eens op deze link. Het aantal thuiszitters in deze categorie is in vijf jaar tijd verdubbeld. Passend Onderwijs? Hoor jij ook alarm bellen gaan?

Een eigen symfonie en ritme

Nu, twee jaar verder en regelmatig het ‘tegen-beter-weten-in-knopje’ geactiveerd heeft zij zelf ingezien dat traumaverwerking baat heeft (ook een Whoop Whoop voor de uitvinder van EMDR 😉 ). Ondersteund door liefde van haar familie en vrienden (stabiele factor) en empathie van de beste neuroloog en psycholoog (stabiele factor) heeft zij twee weken geleden iedereen uit ‘log structuurland’ te kijk gezet door te doen wat zij zelf wilde: starten met een MBO opleiding Zorg en Welzijn om zo nog dichter bij haar doel ‘Pedagogiek’ te komen. Zonder overgangsbewijzen vanaf het 2e jaar VMBO heeft deze 15-jarige dame zichzelf overwonnen en de entreetoets met vlag en wimpel behaald. De tekst: “Op basis van de testresultaten is de verwachting dat de entreeopleiding zeer makkelijk haalbaar is” hebben haar vleugels gegeven. Zonder gevraagd te worden danst zij op haar eigen symfonie en bepaald daarin haar eigen ritme.

Soms is tijd, geduld, begrip en liefde het enige wat je nodig hebt om jongeren te laten vliegen. Mijn vlinder is uitgevlogen om aan haar doel “andere vlinders leren vliegen” gehoor te geven #iets wat van binnenuit komt kan je niet verbergen #luisteren zonder te oordelen #zullen we gewoon maar gaan dansen?  😉

 

 

2 gedachten over “Je hoeft toch niet gevraagd te worden om te dansen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *